بي تاب تر از پرنده

. معلمی رسم شیدایی در زمانه ی آهن و رنج است؛ زمانه ای که کسی سراغ خانه ی پروانه را نمی گیرد، به خانه ی کرم شب تاب سر نمی زند و زیر غبغب قورباغه ها را قلقلک نمی دهد. معلمی تعقیب پر معلمی شعری است که فقط به لهجه ی باران وبه لهجه ی روزهای کودکی آن را باید سرود؛ شعری خیال اشتیاق جویبار است تا وقتی به رود می رسد و کشیدن نقاشی روی لحظه های مه گرفته ی اکنون است.

معلمی دویدن در کوچه تنهایی است؛ پر از دلتنگی و سرخوشی. بالارفتن از خیال سپیدار هاست ، آویختن به گیسوی مهتاب و هم بازی ستاره ها شدن است. معلمی روی خاک با آب پاش مهربانی، آب پاشیدن است، بوی خوش خاک باران خورده در یک سحر صبور، لحظه های نجوا و نیایش است.

معلمی لحظه های الهام است وقتی در حرا به نماز می ایستی و در طور، سینه خود را قدمگاه دوست می کنی. لحظه های رهایی و رسیدن است. لحظه های خواهش و تمنا؛« رب انّی مغلوبُ فانتصر».

معلمی لبخند ساده ی دخترکان چشمه های مهربانی است؛ لحظه های صید ماهی دل در قنات عاشقی. معلمی پریدن بر شاخه های درخت خداست در صبحی که از بوی خدا، باغچه ی دوستی آکنده است. معلمی بوسه بر بلور های برف است، بوسه بر رگ برگ گلِ نرگس و قد کشیدن در گلدان بندگی کنار پنجره ای است که تو را تا آن سوی کهکشان پرواز می دهد.

مهلمی شرح قصه ی یوسف، مویه های یونس و سینه ی گشاده ی پیامبر مهر و دلدادگی است . معلمی ... چه په قصه غریبی است وقتی خدا تو را برگزیند. معلم پیامبری است که هماره در راه تو او را می بینی و صدای گرم اورا مثل شمیم دست های مادری که در پگاه تو را برای نماز می خواند، احساس می کنی، معلمی حرف های فرو خورده ی من و توست، وقتی از نخلستان تنهایی شنیده می شود....

معلمی آغازی است به راهی که در انتهای آن خدا تو را به انتظار نشسته است. و چه شکوهی دارد که وقتی خوب از نفس می افتی، آغوش گرم تو را پذیرا شود و چنین است که توهیچ گاه از تقلا و از رفتن، باز نخواهی ایستاد. همیشه جاری هستی، نرم و سبک چون خیالِ آوای مؤذن که از مأ ذنه ی ایمان اوج می گیرد. یادمان باشد، آسمان می تواند از آنِ ما باشد. یادمان باشد، می توان در کوچه های خدا دوید و خدا را به لهجه ی باران خواند. یادمان باشد، می توان نام خود را بر پیشانی کوچه ی عشقی نوشت؛ همان طور که سرو قامتان این دیار نامشان را بر پیشانی کوچه ها ماندگار کردند. می توان بی هراس از زمانه در زمزمه ی مستانه،قهقه ی بلند شیدایی سر داد.می توان شاهد شد و شهد « دوستی» را از دستِ چشید. بگذار در خلوتی که تو باشی و خدا، از غیر او هیچ ذکری نباشد. بگذار فراموش شوم . انگار نبوده و نزیسته ام. درست مثل آنانی که بر تربت پاکشان فقط نوشته اند « گمنام». واین گمنام نشان تمام مردان بی نشانی است که خدا را هماره در خلوت خانه ی دل تمنا کرده اند . قصه ی گمنامی کوتاه است...آسمان دوباره خواهد بارید . دوباره صدای بچه ها در کوچه خواخد پیچید و دوباره یک نفر روی تخته ی سبز کلاس خواهد نوشت؛ یک مرد آمد. یک عاشق رفت.....

بی بال پریدن در هوای تو

                                       اشتیاق دیگری دارد.

بهار هم بدون تو

                         یک خواب اشفته است.

نان وریحان را دوست دارم

                                         و صداقت را.

از دیدن قور باغه ها به وجد می ایم.با پروانه ها قایم باشک بازی میکنم.

در ستایش دیوانگی می نویسم

                                               و خانه کرم های شبتاب را بلدم.

شاگرد روستای سادگی ام.

برای روح خدا

این روزها ، چه روزهای پر خاطره ای است .

هزار تصویر از تو در نگاه ما نشسته است .

هنوز شهر بوی تو را در آورده و صدای تو در تمام حسینیه ها می پیچد.

هنوز حسینیه ی کوچک تو در جماران برای دل های مشتاق فرصت بیعت تازه ای است .

مثل لحظه هایی که تا بهشت زهرا پر می کشیم و در کنار تو خدا را زمزمه می کنیم.

در خاطره ی درخت ، جویبار و هزار شقایق پرپر، همیشه ماندگاری.